14.3.06

O bico


Tiñan o nariz tan grande
que se bicaban ao tempo

en galego e innuit

7 comentários:

musgallo disse...

"Nunca te deitarás sen saber unha cousa máis". Bonitas pinturas, Eue.
A miña avoa materna parecía unha esquimó, pero que eu saiba, non tiña antepasados no ártico. Bueno, non me imaxino eu unha rota Ártico- Outes polo muelle do Conchido ou do Freixo...jo,jo...Seica o primeiro sitio da Península a onde chegou a baloca foi ao muelle do Conchido (segundo Rosario Álvarez).Ja,ja...!
O meu primeiro bico foi fatídico e tardei en dar o segundo (a partir de aí, coma a seda). Lembro que só tropezábamos cos dentes. Que horror! Eu estaba preparada para a ocasión porque lía moito a Vale, que logho foi Nuevo Vale anque traía o mesmo, pero a realidade foi moi distinta.
Tiven un mozo cun nariz tan ghrande que unha amigha, friki no que á belza se refire me dixo que era ghuapísimo e que o seu soño sempre fora saír cun ´tío napias. Palavras textuais. Pena que a peña cos anos vaia adquirndo malicia en detrimento da inocencia.

Marinha de Allegue disse...

Todo che ten a súa parte boa...
As imaxes son moi lindas.
Mil gracias e outras tantas apertas.
:)

TXARI disse...

o naris longo, se cadra é uma bendiçom...senom quen mantería a matéria prima de ence?

Laurindinha disse...

Pois así danse o dobre de cariño...
Teño que confesar que sempre tiven debilidade polos rapaces de nariz longo...

eue disse...

Mi ma, non sabía eu que os napias aínda tiñamos un aquel precisamente por iso.
Cosas veredes.
Bicos a todos/as

Anônimo disse...

Por un bico... Que darías por un bico deses beizos?

Andresinho disse...

Por un bico... Que darías por un bico deses beizos?