30.1.06

Fechado por defunción?



Quen
posteará
a miña morte?

8 comentários:

Le Petit Poyon disse...

Unha canción a ese respecto:

http://www.himnonacional.org/public/descargar.asp?id=76

Máis información en: http://www.himnonacional.org/muerte.html

[síntoo, tou preguiceiro para poñer as ligazóns]

eue disse...

Haille que botar ghüevos, señor Pito...
A min faríame levantar da tumba en 0,5. Pero que friki é vostede.

SurOeste disse...

Todos algunha vez nos facemos esa pregunta de vivos sen darnos conta que de mortos hanos importar un pito (con perdón da súa cara Mesié Poyón)

¿Quedaches algo máis aliviado?

musgallo disse...

Ja,ja,ja...!!!Pareces un deses que lle deu a venada de pensar no suicidio, eue! A min dáme igual o que fagan comigo despois de morrer, coma que asfalten a estrada co meu corpo. Por certo, eu son do segundo concello do Estado en méritos de suicidio, segundo a estatística. O primeiro está na Extremadura. O meu concello non quere perder o posto e incluso aspira a acadar o primeiro.
Houbo unha que tamén se puxo a pensar con sarna e gosto no seu enterro e se quixo esganar turrando coas mans da escafandra. Cando xa estaba encarnada do esforzo, deixouno (que cobarde,eh?)porque se deu conta de que a única que ía perder a festa do seu enterro ía ser ela.

Marinha de Allegue disse...

Non sei por onde vas, pero imprescindible non hai naide...
Unha aperta.
;)

eue disse...

Xa sei, ho, xa sei. Pero é que navegando pola Internet descubrín un post (que agora non topo) sobre unha blogueira que morrera e que o descubrira o autor do post.

Pareceume inquietante pensar que unha identidade virtual pode morrer. Foi coma espertar da ilusión de xuventude e atemporalidade que crea un alcume.

E porque non todo vai ser festa!
;-)

Tranquilos/as: eu son dos que segue vivo aínda que só sexa por curiosidade.

musgallo disse...

Pois eu non podo senón botar a rir co conto.A min esas trapalladas sempre me fixeron moita gracia. O outro día un colega, Ramón Blanco presentou o seu primeiro livro de poesía, Orpheu en soños, e falou do que o impulsara a escrever un dos poemas, "A morte e a morte de Ofelia Gonçalves". Pois a tal Ofelia era unha rapaza, xa unha adolescente, que foi lavar un pano ao río e morreu afoghada. Cando o contou fíxose na sá un silenzo estremecedor xa que eu fun quen de, con moito esforzo, gardar aquela gargallada que pretendía saír a chorro.

eue disse...

A min ponme tanto medo que intento nomeala arreo e rirme dela. A ver se aprendo algo de ti, Musgallo!