21.2.06

Do Barro e os pronomes (+filoloxía)



Pois eu

quixera que deixáranme

ser

6 comentários:

acedre disse...

Xa me soaba raro "...que deixaranme...". Tinha que estar "O falo" polo medio.
Feliz dia da lingua materna.

musgallo disse...

Ai, a saudade! que tan traisionera é! Non vou facer máis comentarios porque a cuestión da lingua xa acabou por me dar exactamente igual. Entre todos matámola e algúns aínda a queren resucitar, iso si, só coma lingua virtual.

candorca disse...

... meleva, meleva, polo meu camiño... Esta canción ten que ter algunha mensaxe invertida ou satánica desas...

eue disse...

"... que sempre chamárame Andrés", etc.

Sen neofalantes non hai lingua ningunha. Viva o orgullo neo! Viva o seu mentor Andrés!

musgallo disse...

Ai Deus! Non me chegaba con aguantar o chaparrón de gilipollas no Avante que berra e dá pinchos, igual que aquelas cabuxas polos Beattles,cando o intelectual e arriscado ex-presidiario do dono pón, coma sempre e para non variar, a Andrés do Barro (and company). Iso é o que entende a peña ghighirighai do local por nacionalismo. Se a canción se pón nunha voda e se fai o puto tren sorteando as mesas en total estado de embriaguez é unha horterada pero claro, no Avante é distinto porque, como din os entendidos, se trata dunha taverna basca. Ahhh! intelectualidade compostelana!

candorca disse...

"Todo que sexa amor e paz
o atoparei ou o terei..."

eue, veña participar no blog do candorca que no último post hai lánzaselle unha proposta para que intermedia aí nun asunto...